Bayrak @ Krek

Yine Krek'teyiz. Bu sefer geçen yıl bilet bulamadığımız ve bu sezonun takvimi açıklanır açıklanmaz rezervasyon için telefona sarıldığımız Bayrak oyunundayız. Oyuncu kadrosunda değişiklikler var: Her ne kadar hala afişlerde olsalar da Bartu Küçükçağlayan yerine Ulaş Tuna Astepe, ve Leyla ile Mecnun'dan tanıdığımız Ali Atay'ın yerine de Ozan Çelik kadroda.

Oyun, öncelikse sahneye inen bir perdeden sinevizyon gösterisiyle başlıyor. Zaten Ayten Uncuoğlu ve Köksal Engür'ü sadece burda izleyebiliyoruz. Polisiye bir kurguyla başlayan oyun şaşırtıcı gelişmelerle devam ediyor; biz hem şaşırıp hem gülüyoruz oyunun içinde, hem de en az karakterler kadar kararsız kalıyoruz doğru olan neydi diye.

Bu izlediğim üçüncü Berkun Oya oyunuydu, yine her zamanki gibi döktürmüş tabii ancak beni rahatsız eden tek şey üç oyunda da oyuncuların üsluplarının aynı olması. Hareketler, repliklerin sık sık tekrarlanması, üslup her şey aynı! Belki bu durum Berkun Oya oyunlarının bir karakteri olduğunu gösterir bilemiyorum. Yine de eline sağlık, hayranıyız tabii :)

Ve oyuncular; Özellikle Canan Ergüder zirveye tırmanmış oyunda. Okan Yalabık'ı canlı canlı tiyatroda izlemek ise büyük keyif. -Her ne kadar kendisi yüzünden Krek'in izleyici profili bir hayli değişmiş olsa da!

Güzel şeyler Krek'te

Dünyanın en güzel kampüsü santralistanbul'dayız. Berkun Oya'nın Almanya'da katıldığı tiyatro festivalinde büyük ödülü aldığı "Güzel şeyler bizim tarafta"yı bir de biz görelim dedik.


Biliyoruz ki bu adamların kafası başka. Bizim alıştığımız tiyatronun, oyunların çok dışında. "Farklı" beklentilerle, hayalkırıklığına uğramayacağımızdan emin olarak, kulağımızdaki mükemmel müzikler eşliğinde beklemeye başlıyoruz biz de.

Oyun başlıyor, seyirciyle sahne arasındaki camı yadırgıyorum önce. Sonra, bize verilen işitme cihazları sayesinde oyuncuların nefes alışlarını ve iç çekişlerini dahi duyunca, camın bizi sahneden uzaklaştırdığını değil, aksine bizi oyunun içine çektiğini de görüyoruz.


Oyunda; birlikte yaşayan ve dört yıllık bir ilişkileri olan iki sevgili ile, evlerine hırsız olarak giren ve doğudan kaçıp gelen başka bir çiftin hikayesi anlatılıyor. Yaklaşık 100 dakika boyunca, bir saniye bile sahneden gözerimi ayırmadan oyunu izliyorum. Diyaloglar öyle gerçek, karakterler öyle yanıbaşımızdan ki, oyun boyunca Berkun Oya'nın ne muhteşem bir adam olduğu beynimde yankılanıp duruyor.


Genellikle dram üzerine kurgulu oyunda, yerli yersiz bi' çok şeye de gülüyosunuz, kendinizi birden hikayenin içinde bulup ağlamaya başlamak istediğiniz de oluyor.

Kısacası Berkun Oya önderliğinde Bartu Küçükçağalayan, Tülin Özen, Öykü Karayel ve Ozan Çelik sizi insanlaştırıyor.

Ve "Hoop gitti kafa." Oyunda Bartu Küçükçağlayan ve Onur Ünsal var. Onur, Bartu'nun en yakın arkadaşı olarak ona babasının ölüm haberini getiriyor ama Bartu, durumu anlamak istemediği için bi' sürü yol deniyor. Ama en çok dans ediyor ve sanki arkadaşı başka bi' şey söylemiş gibi davranıyor.


Oyunun konusunu okuduktan sonra kesinlikle görmem gerektiğini düşünmüştüm. Dört ay önce yaşadığım o kötü anda nasıl tepki verdiğimi çok iyi hatırlamadığım için, bir de başkasını görmeliyim diye düşündüm. Oyun sırasında da farkettim ki, -her ne kadar dans etmesem de- ben de oyundaki gibi başka bi' şey söylüyorlar da ben yanlış anlıyorum samıştım. Bu konuda şaka yapılmayacağını bildiğim halde ya 'şaka yapıyorlar', ya da 'ben gerçekten rüyadayım' diyordum.


İzlerken de bol bol ağladım, hem iyi hissettim, hem de salondan çıkmak istedim bi' an ama kendimi orada tutmak ve oyunu sonuna kadar izlemek beni güçlendirdi gibi geldi. Üstelik oyun sadece dram üstüne de kurulu değil, Bartu öyle yerlerde öyle şeyler yapıyor ve söylüyor ki, gözyaşları içindeyken gülmeye başlayabiliyorsunuz birden. -Tabii bu durum, oyun sırasında bağırarak kahkaha atan insanları anlamamı sağlayamıyor yine de.


Sonuç olarak gidin görün, Krek'te gerçekten güzel işler oluyor. Oyunlar hakkında detaylı bilgiyi de internet sitesinden alabilirsiniz.


http://krek.net/